Πάντα έπρεπε να είμαι εγώ η δυνατή.


Εγώ αυτή που θα στηρίζει τους αλλους.

Εγώ χάρη στον εξωστρεφή χαρακτήρα που με χαρακτηρίζει θα έπρεπε να είμαι στήριγμα/
φίλη/ψυχολόγος δεν ξερω και γω τι άλλο.

Τώρα όμως που νομίζω πως δεν τα καταφέρνω...Τώρα που έχω τόσα στο κεφάλι μου ποιος
θα στηρίξει εμενα?

Νιώθω μόνη.Στην ουσία δεν είμαι.και πολλοί μπορεί να με χαρακτηρίσουν αχάριστη.Και
ναι πληρώνω λαθη του παρελθόντος ομως το κενο που νιώθω δεν αλλάζει.

Πιστευα αθωα και με μια δόση ηλιθιότητας πως καποια άτομα θα ειναι για πάντα δίπλα μου.Οτι και να γίνει.Τώρα καταλαβαίνω πως αυτο δεν είναι παρά μια ανάγκη μου.Η οποία φυσικά δεν έχει λογική.Τοτε,εγω,πως ήμουν ετοιμη να το κανω αυτο?Και μέσα σε όλα αυτά πρέπει να συγκεντρωθω πρέπει να βγαλω την υλη...Ας γελάσω...

Βαρέθηκα να προσπαθώ το ανέφικτο...
θα πάω να χωθώ σε καμιά τρύπα και τελείωσε η υπόθεση

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

καμια φορα καθομαι και κοιταω εξω απο το παραθυρο

Σαν κατι να περιμενω.Δεν ξερω τι ομως...παντα κατι περιμενω και παντα μενω μονη.

Πρεπει μαλλον να σταματησω να περιμενω...

να βασιστω στον εαυτο μου...ποσο ευκολο ειναι αυτο?

σευχαριστω παρολα αυτα.


υ.γ. πρεπει να χαρεις ηρθαν τα χριστουγεννα

R.I.P

Ξυπνησα το πρωί με κύκλους κατω απο τα μάτια.Ξενύχτησα πάλι χθες...Τα πόδια μου πονούσαν απ'τα τακούνια ,το σουτιέν μου με εσφιγγε υπερβολικα,τα μαλλιά μου ήταν ξηρα απο τους τονους λακ που είχα βάλει.
Έκανα μπάνιο.Ανακουφιστηκα,αργότερα θα πάω για ψώνια έχω αυτη την ακόρεστη επιθυμία για κατανάλωση πάλι.Γιατί πονάει το χέρι μου?ούτε που θυμάμαι τι εγινε χθες το βράδυ...


8 πήγε η ώρα δεν προλαβαίνω..ξεχάστηκα πάλι στην τηλεόραση!Να θυμήθω να αγοράσω καινούριο κινητό.Τρέχω στο μπάνιο οπου περνάω δυο ώρες μπροστά στον καθρέφτη.Κοιταω το πρόσωπό μου κουρασμένο Βαμμένο στην εντέλεια και όμως κάτι του λείπει...Δεν δίνω σημασία πάω να βρω τι θα φορέσω.Ψάχνω σαν τρελή κάτι που θα με κάνει χαρούμενη (απο τα καινούρια μου αποκτήματα) αλλά τίποτα.Ισως πρέπει να ξαναπάω.Βρίσκω κάτι που μου αρέσει επιτέλους.Γαμώτο!Γεμάτα αίμα τα πόδια μου,κόπηκα πάλι πώς θα φορέσω το φόρεμα;!


Ηρθαν να με πάρουν.Στην καφετέρια δεν κατάφεραμε να ανοίξουμε καμιά συζήτηση απο τη μουσική..Δε βαριέσαι ειναι πολυ in και έχει και πολλα μωρά.Αντε να δούμε και σήμερα...Κατεληξα στο Villa τύφλα αγκαλιά με εναν άσχετο,δεν πειράζει φτάνει που είναι ωραίος...Πάμε σπίτι του.

Πρωί,Πού είμαι?Φτού γαμώτο θα 'χω ξεβαφτεί κιόλας έχω και κύκλους κάτω απο τα μάτια.Κ όμως κανένα μακιγιάζ δεν καλύπτει το κενό...

ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ???

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ...?

Είμαι 17 χρονων...Και καλούμαι να πάρω ίσως την πιο σημαντική απόφαση της ζωης

μου...Αυτή που θα καθορίσει το μελλον μου.Και εγω δεν ξερω τιποτα........Ξέρω τι θελω να σπουδάσω.Εχω πολλά στο νου μου.Ομως δεν εχω ιδέα τι δουλεια θελω να κανω τελικα...

Και ειναι σημαντικο γιατι θα με ακολουθει σε ολοκληρη τη ζωη μου η αποφαση αυτη.
Αρχικά ανησυχούσα...Κοιτούσα και την επαγγελματικη αποκατασταση...Αλλα τωρα μου

φαινεται τοσο ματαιο...αν σπουδασω κατι που μαρεσει αλλα μετα δεν θα βρισκω δουλεια?θα πεινασω και θα δουλευω καπου που δεν μαρεσει...Απτην αλλη,θα κανω μια δουλεια που δεν μαρεσει μονο και μονο γτ μου προσφερει χρηματα?θα μαι δυστυχισμενη...

ΑΧ,ΡΕ ΕΛΛΑΔΑΡΑ...


ειμαι μολις 17 χρονων,και τοσο μπερδεμενη.

ΣΑΠΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

ΣΑΠΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΟΛΑ ΣΑΠΙΑ...ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ...........................