ΠΑΡΕ ΘΕΣΗ!

http://tros-oti-troei.gr/

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ-ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ!


ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΦΟΡΜΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ!--->http://www.oee.gr/

τρελα

(ακομα αναρωτιέμαι γτ δεν πήδηξα μέσα...)






ξέρεις,σε κοιτάω κρυφά...
πίσω από τις παρωπίδες μου.
Αυτές που προσπαθώ τόσο καιρό να ξεσκίσω αυτές που μου έβαλαν την πρώτη μέρα κιόλας στο σχολείο...
Είναι σα να φεύγουν γιατί είσαι το μόνο αληθινό κομμάτι που μπορώ να δω.
Αυτός ο κοσμος είναι βουτηγμένος στο ψεμα βασισμένος στην αδικία,ΦΟΒΑΜΑΙ.
ΤΙ ΜΕ ΚΡΑΤΆΕΙ?
ακόμα δεν έχω καταλαβει ΤΙ με κρατάει.
Ο ήλιος που βγαίνει το πρωί?
Τα ονειρά μου?
Τα ονειρά μου,ακόμα και αυτά πανε να μου τα κατηγοριοποιήσουν να τα βάλουν σε κουτάκια και αυτά τα κουτακια σε αλλα και πάει λέγοντας.Μου ορίζουν συνεχώς τι να κάνω πως να σκέφτομαι...Και γιατί ο δικός τους τρόπος είναι ο σωστός,ε?
Ειναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τρελοί αυτοι που αποκαλούμε τρελούς?
Ή είναι απλά ελεύθεροι?
Δεν ξέρω τι με κρατάει...
Ολοι είναι βαθια χωμένοι στην κανονικότητα τους και γω βγάζω αναρθρες κραυγιές γτ δεν μπορω να ξεφύγω.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ...Τα στερεοτυπα τους με πνίγουν κανε αυτό μην κάνεις το αλλο...Πώς θα σωθω,πώς θα σωθείς?ωφελεί να προσπαθήσω να σε σώσω?
Ή θα με πεις τρελή?


(μου λείπεις)
http://www.youtube.com/watch?v=ySAPUP7Tg88

εγώ

Ώρες ώρες το παραπονο με πνίγει.Ανεβαινει απο το στήθος μου και κατακλύει όλο μου το σώμα ξυπνάει όλες μου τις αισθήσεις τα ματια μου γεμίζουν δάκρυα -ναι, πολλές φορές δάκρυα απροσδιορίστου αιτίας-και το στόμα μου δεν ξέρει τι λέει.Αυτό το παράπονο με έχει προβληματίσει πολλές φορές.
Μπορεί να είναι εγωισμός.
Μπορεί απογοήτευση
ή ακόμα και λύπη πραγματική λυπη.
Επίσης κάτι που θα έπρεπε να με προβληματίζει είναι το οτι δεν μπορώ να το προσδιορίσω.
Εχω βρεθει πολλές φορές σε φάση που να μην ξέρω τι θέλω.Ή να νομίζω ότι ξέρω τι θέλω.
Την έχω πατήσει άλλες τόσες.
Αλλα είμαι εδώ ξερεις,δεν μαρέσει να το βάζω κάτω...
δεν μαρεσει,απλως προτιμω να το παλεύω.
να το παλευω.ισως ...

ΚΑΙ ΣΥ!μου ζητάς συνεχώς να σου προσδιορίζω τα πάντα γιατ΄είπα εκείνο γιατι εκανα το αλλο...
ολες αυτες οι σαχλαμάρες είναι καλές για μονοπρακτο καποια στιγμη θα στο παίξω.Προς το παρόν εχω αφήσει στην ακρη κάθε καλλιτεχνικό μου αισθημα(τραγωδία)
ισως πρεπει να το βουλ΄ωσω και απλως να παω να διαβασω αριστοτελη.Κάτι εχει να σου πει κ αυτος ο καημένος.


Πάρε και το τραγουδάκι σου να μην σε αφησω και παραπονεμένο...σε φιλώ...

unfinished poem

ανειπωτα,ανολοκληρωτα ποιηματα...
ΚΑΠΟΥ,ΚΑΠΟΙΑ ΕΙΠΕ ΚΑΤΙ...
λογια του τριαντα του σαραντα τα πηρε ο αερας.Λογια γυναικων,Λογια επαναστασης.
Αχ και να ηξερες!ποσο ομορφοτερος θα ηταν ο κοσμος
Αχ και να ηξερες τι ειπαν ΕΚΕΙΝΕΣ οι μανες ΤΟΤΕ..

έτσι μιλώ,για σενα και για μένα...

Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για 'σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;
ΕΙΜ' ΕΓΩ Μ'ΑΚΟΥΣ;Σ' αγαπάω, μ' ακούς;


Πού μ' αφήνεις, που πας, μ' ακούς;
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς; για μας, μ' ακούς;

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς;
Ή ΚΑΝΕΙΣ Ή ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ,μ' ακούς;
το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς;

Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε
και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς;

Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς;
δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,
ο ίδιος, μ' ακούς;
και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα
κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς;

Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;

Μες στη μέση της θάλασσας

από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ 'ακούς.

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς.

Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;

ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΩ ΚΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΚΛΑΙΩ,Μ'ΑΚΟΥΣ?

Σ' αγαπάω, σ' αγαπάω, μ' ακούς;

Για 'σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να 'ρθω.

Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις
και για 'σένα κανείς δεν είχε ακούσει.

Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς
σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.

Που κανείς να μην έχει δει για σένα για 'σένα μόνο εγώ,
μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου
αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για 'σένα,
όλα για 'σένα, για 'σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.

Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί.

Να' χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.

Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.

Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου
και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ' αγαπάω... Μ' ακούς;

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.


ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙ...

ΣΩΜΑ ΘΥΜΗΣΟΥ...ΚΑ

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.