Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

5η γιορτη Κυριακατικου σχολειου μεταναστων


Ξεκινησαμε μεσημερακι για τον Κολωνο διοτι επρεπε να βοηθησουμε στην οργανωση της γιορτης.
Οταν φτασαμε εκει η γιορτινη διαθεση ηταν εμφανης...Μπαινοντας παρακολουθησαμε μια υπεροχη εκθεση φωτογραφιας.Το πρωτο μερος ειχε πορτρετα των μαθητων του Κυριακατικου Σχολειου Μεταναστων.Ανθρωποι καθε εθνικοτητας χαμογελουσαν στο φακο.Ωραιες εικονες σκεφτηκα.Ανηκοντας στους ΜΕΣ πηγαμε στο αντιστοιχο stand το οποιο ειχε ηδη ετοιμαστει.Μπλουζες με επαναστατικα συνθηματα, με τον Μαρξ ,βιβλια και περιοδικα κοσμουσαν τον παγκο και απο μεσα οι συντροφοι χαμογελαστοι με εκαναν να νιωσω οτι εκει ανηκω...Αφου συζητησαμε πηγαμε μια βολτα στον υπεροχο λοφο του Κολωνου τον οποιο δεν ειχα επισκεφτει στο παρελθον.Στο μερος κατευθαναν ανθρωποι πολλοι Πακιστανοι Αφρικανοι Ταιλανδεζοι Ελληνες και ουτε που καταλαβαμε ποτε εστησαν τους παγκους τους.Διαφορες μυρωδιες ηρθαν στη μυτη μας καποιες οικειες και καποιες εντελως αγνωστες.Υπηρχαν χαμογελαστα προσωπα παντου και αυτο μου εφτιαχνε τη διαθεση.Ηταν η γιορτη τους!
Αργοτερα στη συναυλια καποια συγκροτηματα απο τοΠακισταν και απο το Μαροκο επαιξαν παραδοσιακη μουσικη.Αμεσως η σκηνη γεμισε.Πρωτα απο καποια παιδακια τα οποια χoρευαν και τσιριζαν απο χαρα και υστερα απο μεταναστες οι οποιοι χορευαν στο ρυθμο της μουσικης.Καποιοι μαλιστα φορουσαν και παραδοσιακες στολες.Μεσω αυτης της γιορτης ειχαμε την ευκαιρια να γνωρισουμε το ''διαφρετικο''.Γνωρισαμε τις παραδοσεις τους την κουζινα τους τη μουσικη τους.Ηταν μια αξεχαστη γιορτη που μαζι ελληνες και ξενοι διασκεδασαν επικοινωνησαν εγιναν ενα.
Απο την συναυλια δεν ελειπε η ''νεολαια'' η οποια μας ξεσηκωσε.Ηταν ενα συγκροτημα 16χρονων Φιλιππινεζων.
Λυπη μου προκαλεσε το σχολιο ενος μικρου αφρικανου απο τη Σιερα Λεονε.Αυτα δεν μαρεσουν.Οι ελληνες ειναι ρατσιστες αυτες οι γιορτες δεν κανουν τιποτα..
Τοτε τι ειναι αυτη η χαρα που ενιωσα εκει?Αυτη η ελπιδα?Φιλε μου,ολα μπορουμε να τα αλλαξουμε αρκει να ειμαστε εννωμενοι,μαζι.

παραδοσιακοι Μαροκινοι χοροι

εγω η Ευαγγελια και η Ελενα...
ολοι μαζι δοκιμαζοντας μπλουζες...
παζαρι με παραδοσιακα προιοντα της καθε εθνικοτητας
δοκιμασαμε παραδοσιακα φαγητα
περιμενοντας να αρχισει η συναυλια
ομιλια για τη Γαζα.

ο συνροφος Δημητρης(του υποσχεθηκα πως θα τη βαλω...)


το stand της κιινησης ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

εκθεση φωτογραφιας με πορτρετα των μαθητων του Κυριακατικου σχολειου αλλα και αλλων μεταναστων

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

ΩΘΗΣΗ.Η λεξη που με ακολουθει αποτην πρωτη γυμανασιου...Η επιτυχια.Το σιγουρο.Το ονειρο των γονιων μου...

Τι ονειρο?Μα φυσικα να παω στο ΤΟΠ φροντιστηριο με τους ΤΟΠ καθηγητες και την ''σιγουρη επιτυχια''.Αυτα τα ακουω χρονια τωρα.Η αρνηση μου να παω στο συγκεκριμενο ιδιωτικο σχολειο -αν και οι γονεις μου ηταν διατεθειμενοι να τα ''σκασουν χοντρα''-
οφειλοταν στην επαναστατικη φυση μου...Κοντρα στο τι λεει ο μπαμπας και η μαμα...
Και να που προχθες βρεθηκα στο στενο στο οποιο ειναι ΕΝΑ απο τα κτηρια της Ωθησης.Λυπηρο?Αηδιασα με τον εαυτο μου...Κοιταω δεξια αριστερα παντου το ιδιο ΩΘΗΣΗ.Μπαινω μεσα.Διαμαρτυρομαι στο μπαμπα μου.Ψιθυριζω κατι για επιχειρηματοποιημενο φροντιστηριο.ΤΙ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΕΔΩ?Λεω απο μεσα μου.Κατα βαθος ξερω πως εκει θα κατεληγα ετσι και αλλιως.Καταληγω στο οτι το γαμωσυστημα φταιει.Γιατι να μην με καλυπτει το σχολειο?Γιατι να αναγκαζομαι να περναω δυο χρονια κολαση ετσι ωστε να περασω στη σχολη της επιλογης μου?Γιατι μας ωθουν εκει...Πραγματικα ενιωθα σαν προβατο που το πανε για σφαγη...ΕΓΩ ΠΡΟΒΑΤΟ.Ερμαιο στα χερια τους...Αφου μπηκα μεσα Σοβαροπρεπεις -οπως ακριβως περιμενα-με υποδεχτηκαν.Αλλο ενα ρομποτακι.Αναρωτιεμαι πως θα με αντιμετωπιζουν.Γι'αυτους ειμαι απλως αλλο ενα ρομποτακι.Αλλο ενα λιθαρακι στο χτισιμο της ΦΗΜΗΣ τους...Αυτη που θα πληρωσουν αδρα οι γονεις μου.Αυτη που θα με κανει να περασω καπου ''καλα''.Ξερω πως ειναι μια ακομα επιχειρηση.Θα ηθελα να παω κοντρα για ακομη μια φορα.Αλλα το μελλον με τρομαζει πιο πολυ απο την υποδουλωση μου στο ΄΄συστημα΄΄.
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ.Αυτα...

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

music for thought

Ειμαι πολυ χαρουμενη...Και αυτο οφειλεται στο οτι η χθεσινη βραδια ηταν υπεροχη!
Ξεκινησαμε απογευματακι ετοιμοι να απολαυσουμε καποια απο τα πρωτοπαλικαρα της νέας φουρνιάς των καλλιτεχνων της rock ελληνικης σκηνης(κατα τη γνωμη μου αξιοι αντιπροσωποι της)Μιλαω φυσικά για το λατρεμένο Ζακ Στεφανου τον Γιωργο Μυλωνα(μια ευχάριστη εκπληξη για μένα)τον Πανο Μουζουράκη και τον μοναδικο Λεωνίδα Μπαλαφα...
Οταν φτασαμε συνειδητοποιήσαμε οτι η συναυλια ηταν στην ουσία παρουσίαση του δίσκου ενός καινουριου καλλιτέχνη που δεν γνωριζαμε.Το ονομα του?ΣΠΥΡΟΣ ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ.
Μαυρο μπλουζακι κοκκινες τιραντες κοιλίτσα και ενα μακρυ γενι τα χαρακτηριστικα αυτου του τυπου που μας εκανε να διασκεδάσουμε τόσο.Το πρώτο μας συναισθημα ηταν απογοητευση διότι δεν ξεραμε κανένα τραγουδι του.Μα υστερα...Υστερα ανακαλυψαμε την αυθεντικοτητα το χιουμορ και το ταλέντο αυτου του καλλιτέχνη...Με διασκεδασε με γεμισε αισιοδοξια με εκανε να σκεφτω.Το τελευταιο είναι το καλυτερο...Ισως γιαυτο εφυγα σαν μεθυσμενη.Δεν ηταν μια τυχαια συναυλια.Δεν ειχε μονο ψυχαγωγικο ρολο.Ηταν κατι παραπανω.Γυρω νεοι και μεγάλοι γεμιζαν το θεατρο Βραχων.Πλησιαζαν να δουν αυτο τον εκκεντρικο τυπο που μας καλουσε να ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ.Μεσα απο το χιουμοριστικό στίχο του με κινητοποιησε.Κοιταξα γύρω μου.Γεμισα αισιοδοξια.Υπαρχει και αυτο το ειδος διασκέδασης ρε γαμωτο.Χαρηκα που ήμουν εκει και οχι σε καποια καφετερια να σπαταλάω ασκοπα το χρόνο μου.
Δεν μπορω βεβαίως να μην μιλησω για τους υπολοιπους αξιολογους συντελεστες αυτης της παρουσίασης.Πρωτα απ'ολα με μαγεψε ο Ζακ Στεφανου ο οποιος εχει αποδειξει ουκ ολιγες φορες πως σκεφτεται.Χορεψα τον χαζεψα τον θαυμασα...Με ξεσηκωσαν ομως και τα τραγουδια των αλλων καλλιτεχνων...Με λίγα λόγια ολο χορευα!
Ο σαρκασμος και η πολιτικη σατιρα δεν ελειψε φυσικα οπως και τα συνθηματα καποιων συντροφων (υποθετω)στο τελος των τραγουδιων"ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ"..Το κλιμα ηταν ακρως επαναστατικο κατι που αργησα να καταλαβω μη γνωριζοντας τις πολιτικες ιδεες που εχει ο Γραμμενος(φροντισε ομως να τις φανερωσει μεσα απο τα τραγουδια του)
Στο τέλος αυτης της υπέροχης συναυλιας ο Γραμμενος ειπε το εξης φοβερο:Επειδη ενοχλουμε αυτους που χτισαν παρανομα πανω στα βραχια και θα φωναξουν την αστυνομια πρεπει να κατεβω απο τη σκηνη.Δεν πειραζει ομως.Θα ερθω κατω και θα συνεχισουμε χωρις μικροφωνο!
ετσι και εγινε.Ηρθε και καθισαμε ολοι κατω τραγουδωντας!Ζηλεψατε?Ειχε και συνεχεια.Πολλοι απο αυτους που βρισκονταν εκεί συνεχισαν το party στο Συνταγμα.Τι ωραιότερο?

Ενα απο τα ποιηματα του που εμειναν καρφωμενα στο μυαλό μου.
ΚΑΙ ΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΕΙ ΨΗΛΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΑΞIΜΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΛΑ ΜΑ ΠΡΟΣΕΧΕ ΨΥΧΗ ΜΟΥ.ΓΙΑΤΙ,Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΠΕΡΑΣΕ ΟΜΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΙ'ΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΘΑ ΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟΣ.ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΣ!!!
ΝΟ PASARAN

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

χωρίς τίτλο

ΤοΣΟ μονη σε μια τόσο γεμάτη πόλη
πραγματικά μόνη στην Αθήνα...
μεχρι να βρω εσένα ,βέβαια, αλλα αυτο δεν εχει σημάσια αυτή τη στιγμή...
αλλο θέλω να πώ...
μηπως εχουμε χάσει τον στόχο?
μα ποιος ειναι πραγματικά ο στόχος?
αυτο που πραγματικά θελουμε?
αυτο που θελουν οι αλλοι να πετυχουμε?
το ιδανικο?
τι ειναι ο στοχος επιτελους?
και η ιθακη?στοχος ή κίνητρο?
ουφ κιολας μπερδευτηκα ...
με εχετε μπερδεψει πολυ
ναι...και εσυ που με κοιτας με κατι μάτια φωτιά..
τι θες πραγματικά?
μονη στην αθηνα
τοσο μεγαλη πολη κι ομως εγω ειμαι μονη
σε ψαχνω,σε βρήκα,σε χανω
Εβινα ειχες δικιο
δυσκολες οι σχεσεις
φθειρονται
κι επειτα ποιος βαζει τους κανονες?
γιατι πρεπει να φερομαι ευγενικα σαυτον που μου ρουφαει το αιμα
θελω να φυγω
αλλα να παω που?
θελω να ξεφυγω
αλλα απο τι?
γιατι τα πραγματα πρεπει να ναι ετσι?
το κεφαλι μου θα σπασει
ισως να μαι χαζη
ισως...
μα στο δικο μου μυαλο δεν χωρανε αυτα που αυτοι κανουν με ευκολια...
ισως τελικά να ειμαι χαζη...

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

να ζεις, ν'αγαπας και να μαθαινεις

Μερικές φορές με παίρνει απο κατω...Ειμαι 16 χρονών και έχω τοσα πολλα στο μυαλό μου...Τόσα πραγματα που με κανουν να ανησυχω.Και να ξεχνάω ταυτοχρονα.Ξεχναω οτι είμαι μόλις 16 χρονών.Λυπηρο έτσι?
Ξεχναω πως ειμαι νέα,σκεφτομαι,γευομαι και απολαμβανω τη ζωή.
Κρίνω,θυμώνω,φοβάμαι,προσπαθω...ΖΩ!
Ξεχνάω πως έχω όνειρα δεν αισθανομαι τον κινδυνο!Τον περιφρονω...Ονειρευομαι με μάτια ολανοιχτα που λαχταρουν το αυριο...ΖΩ!
Ξεχναω πως αγαπάω,πως ερωτευομαι
Διψαω για μαθηση...Οχι την τυποποιημενη οχι αυτη δεν τη θέλω.Μου την έχουν επιβαλει και την βαριέμαι...
Κυνηγαω τα ονειρα μου.ΘΑ τα κανω πραγματικοτητα ολα ενα ενα(αφησε με να ονειρευτω ειμαι μολις 16 χρονων!)ΖΩ ΓΑΜΩΤΟ!
ΚΑΙ ΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ
ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ!
Ας ζησουμε την καθε μέρα σαν να είναι η τελευταία μόνο ετσι θα ζήσουμε πραγματικά...








ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΙΑΤΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ.ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ...
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΖΗΣΕ ΤΗΝ ΤΩΡΑ.ΑΛΛΙΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗ ΒΡΕΙΣ ΕΚΕΙ

Λεό Μπουσκάλια.

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

ΩΣ ΕΔΩ




ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ
Ηξερα οτι μόλις επεφτε το σκοταδι,θα άρχιζαν τα ίδια.Ξανά και ξανά.Οι ίδιες βιαιότητες το ιδιο καψιμο χαμηλά στην κοιλιά η ίδια απογνωση.<<Ε, κορίτσι!>> φωναζε άγρια πριν ορμήσει πάνω μου.Την τρ'ιτη μέρα αρχισε να με χτυπάει.Δεν ανεχόταν να του αντιστεκομαι.Και η μανα του τον παρότρυνε.<<Χτύπα την πιο δυνατά!Οφειλει να σε ακουει>>



ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ
Όποτε μπορούσα πηγαινα και χωνόμουν σε μια γωνια χαμένη και πελαγωμένη.Τα δόντια μου χτυπούσαν όσο σκεφτόμουν τη νύχτα που πλησίαζε.Ήμουν μόνη.Δεν είχα ανθρωπο να μιλήσω.Τον μισούσα!Τον μισούσα βαθειά!Όλα τα κορίτσια που παντρευονται περνανε αραγε το ίδιο μαρτυριο?Ή μήπως ήμουν η μόνη που με βασάνιζαν έτσι?Δεν ένιωθα την παραμικρη αγαπη για τον "άντρα" μου.Άραγε οι γονείς μου ένιωθαν αγάπη ο ενας για τον άλλον?Εγώ με αυτον μόνο κατάλαβα τι θα σημαίνει στ'αλήθεια λεξη <<ωμοτητα>>
Απο το βιβλιο ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΔΙΑΖΕΥΓΜΕΝΗ Νοζουντ Αλι.


ΜΙΣΟΣ
ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΠΙΘΗΚΟΣ ΠΑΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ
θα το πληρωσει καποια μερα δεν θα ειμαι για παντα αιχμαλωτη
ΑΠΟΓΝΩΣΗ
Το να μιλαω ειναι αναγκη αλλιως θα τρελαθω απο μοναξια
απο το βιβλιο ΠΟΥΛΗΜΕΝΕΣ Ζανα Μοχσεν

ΠΟΝΟΣ
« Την εγχείρηση την έκανε μια γριά τσιγγάνα, που στην κοινότητά μας την θεωρούμε σημαντικό πρόσωπο, αλλά εγώ την θεωρούσα φόνισσα. Την νύχτα πριν την κλειτοριδεκτομή μου , η μητέρα με συμβούλεψε να μην πιω πολύ νερό η γάλα για να μην χρειαστεί να ουρήσω. Εκείνο το βράδυ η οικογένεια ασχολήθηκε περισσότερο μαζί μου, αυτή ήταν η παράδοση. Πριν ακόμη χαράξει με ξύπνησαν για την εγχείρηση …Πήγαμε σε μια απομακρυσμένη περιοχή , ανάμεσα σε θάμνους. Η μητέρα κάθισε σε ένα βράχο και μου έδωσε να δαγκώσω μια ρίζα δέντρου. …Η τσιγγάνα έχωσε τα δάχτυλά της σ’ εάν ταγάρι που φορούσε κι έβγαλε μια σπασμένη λεπίδα ξυραφιού. Έφτυσε πάνω της και την σκούπισε στη ποδιά της . Αφού την καθάρισε, μου έδεσε τα μάτια με ένα μαντήλι για να μη βλέπω. Το επόμενο πράγμα που ένοιωσα ήταν να κόβουν τη σάρκα μου …άκουσα τον πνιχτό ήχο της λεπίδας που πριόνιζε πέρα-δώθε το δέρμα μου. …Τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν και να τραντάζομαι ανεξέλεγκτα. Προσευχήθηκα να τελειώσει γρήγορα . Κι έτσι έγινε, γιατί λιποθύμησα…όταν ξύπνησα αντιμετώπισα σοβαρό πρόβλημα ούρησης…το μόνο άνοιγμα που είχε μείνει για τα ούρα και το αίμα της περιόδου, ήταν μια μικροσκοπική τρύπα με διάμετρο ενός σπιρτόξυλου… »

Ο πατερας μου μου ειπε
ξερεις ποσα δινει για σενα?ΠΕΝΤΕ ΚΑΜΗΛΕΣ!!!ΕΙμαι πολυ περήφανος για σενα!
απο το βιβλιο ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ Γουορις ντίρι.
Είναι θλιβερο να σκεφτεσαι και μονο πως υπαρχουν γυναικες στον κοσμο που αντιμετωπιζονται ετσι.Σαν σκλάβες.Σαν αντικειμενα.Τα παραπανω αποσπασματα ειναι γραμμενα απο πραγματικες ηρωίδες που δεν δίστασαν να εναντιωθουν στα παραλογη και παρανομη θεληση των γονιων,τη κοινωνιας,της θρησκειας τους.Πιστεψαν στον εαυτό τους και βρηκαν το θαρρος να παλεψουν μονο και μονο για τα δικαιωματα τους.Αυτες οι γυναικες επαναστατησαν και αξιζουν την αναγνωριση και τον θαυμασμο μας.Αξιοσημειωτο ειναι πως ηταν 10 , 15 και 13 χρονών αντιστοιχα.Και αυτο που με αφησε αφωνη ηταν το γεγονός οτι μια απο αυτες τις ιστοριες(αυτη της Νοζουντ Αλι)εγινε το 2008.Ακομα και σημερα υπαρχουν ανθρωποι που ζουν στην αγνοια.Και κυρίως γυναικες οι οποιες υποτασσονται στις επιθυμιες των πατεράδων,αντρων,αδερφών τους.Ανθρωποι αμορφωτοι χειριζονται τις γυναικες τους σαν σκουπιδια τις ταπενωνουν τισ πουλανε τις αγοραζουν.Και αυτο που με απελπιζει ειναι το οτι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ δε ξερουν τι γινεται στον υπολοιπο κοσμο.Η Γουόρις ρώτησε την φιλη της στο Λονδίνο:Ωστε δεν το εχουν κανει σε σενα και τη μαμα σου αυτο?χρονιά 1995.Πρεπει επιτελους να τελειωσει αυτο το βασανιστιριο στα μουσουλμανικα κρατη...Που εινια ο πολιτισμος?Που ειναι η αναπτυξη?ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΙΠΟΤΑ.

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ


Πρωτη ανάρτηση...Ειμαι τοσο ενθουσιασμενη...Λοιπον θα αρχίσω με ενα ξεχωριστό event...
Το κυριακάτικο σχολείο μεταναστών κανει την 4η αντιρατσιστική γιορτή του το Σαββατο 26 Ιουνιου !Ειναι μια τόσο ωραια προσπάθεια...Μια ακόμη ευκαιρία να φανερώσουμε τα πραγματικά μας αισθήματα και να αποβάλουμε το ρατσισμο και την ξενοφοβια που μας εχουν περασει...Νομίζω πως επιτέλους ήρθε η ωρα να ανακαλύψουμε το διαφορετικό που τοσο μας τρομάζει...Σ'αυτή τη γιορτή θα εχουμε την ευκαιρία να γνωρισουμε το πραγματικό προσωπο των "ξένων" και οχι αυτο που μας παρουσιάζουν τα ΜΜΕ.Επισης οπως κάθε χρονο στη γιορτή εκτός απο τις συζητησεις για οτι μας απασχολει και διαφορες εκδηλωσεις θα λάβει χώρα μια συναυλία Ελληνικών και μεταναστευτικών μουσικών σχημάτων...Μια ωραια κινηση για να δειξουμε στους "ξένους" πως δεν είναι μόνοι...



Σαββατο 26 Ιουνιου απο τις το απόγευμα στο Ανοιχτό Θεατρο Κολωνού!θα ακολουθησει συναυλία στις 7:30.ΕΙσοδος ενισχυσης 6 ευρω.
Θα είμαστε ολοι εκει!